Her bölüm sonunda yorum yapmak yerine son bölümde duygularımı belirtmek isterim 🥰🥰 Tepedeki Evi izlerken korkmamak elbette ki mümkün değil. Zaman zam... Devamını gör..
Her bölüm sonunda yorum yapmak yerine son bölümde duygularımı belirtmek isterim 🥰🥰 Tepedeki Evi izlerken korkmamak elbette ki mümkün değil. Zaman zaman gerildiğim, üzüldüğüm ve duygulandığım yerler oldu fakat en çok şaşırdığım, kızdığım kısım ise; Babalarının her şeyi bilmesine rağmen çocuklarını yalnızlığa terk etmiş olmasıydı. Çocuklar Janet teyzenin elinde büyümüşler ama yine de babaları onları baba sevgisinden mahrum bırakmıs diye kiziyordum ama son sahneden de anlaşıldığı üzere çaresizlikti babaya onu yaptıran. Ve en sonunda evlatları için kendini feda eden bir baba gördük ki bu muhteşem bir şeydi ♥️ Kızdığım yerlerden biri ise bu çocuklar neden birbirlerini dinlemiyor ve duymuyordu? Halbuki bir dinleseler bir anlasalar her şey çok farklı olabilirdi. Ölerek rüyadan uyanacağını zanneden anneye ise bir çift lafım var. İnsan evlatlarına bunu yapar mı?😱😱😱 Velhasıl kelam bu dizi bana şunu gösterdi ki yaşarken sevdiklerimizin kıymetini bilmeyi onları dinlemeyi ve sevgimizi göstermekten çekinmememiz gerektiğini gösterdi Korkunun bütün tonlarını görmüş olduğumuz bu dizide kendimizden bir şeyler bulduğumuz aşikar. Sevgiyle kalın...🎈
mükemmel bir diziydi, korku ve dramı inanılmaz başarılı işlemişler beni baya ağlattı açıkçası. ayrıca favori dizilerimden biri haline geldi eminim ki... Devamını gör..
mükemmel bir diziydi, korku ve dramı inanılmaz başarılı işlemişler beni baya ağlattı açıkçası. ayrıca favori dizilerimden biri haline geldi eminim ki tekrar izleyeceğim :')
Vay bee. Güzeldi. Korkunun bütün tonlarını gördüm. Kaybetme korkusu, ölüm korkusu, hayalet korkusu, belirsizlik, gelecek, aldatma, aile, sevilmeme, bir yere ait hissetmeme, tramvalar.. Onun dışında hüznü ve aile bağları da güzeldi bana göre. Konuyu iyi işlemişler. 20 bölüm olsa yine izlerdim... Emeğinize sağlık :)
Tepedeki Evi izlerken korkmamak elbette ki mümkün değil. Zaman zaman gerildiğim, üzüldüğüm ve duygulandığım yerler oldu fakat en çok şaşırdığım, kızdığım kısım ise;
Babalarının her şeyi bilmesine rağmen çocuklarını yalnızlığa terk etmiş olmasıydı.
Çocuklar Janet teyzenin elinde büyümüşler ama yine de babaları onları baba sevgisinden mahrum bırakmıs diye kiziyordum ama son sahneden de anlaşıldığı üzere çaresizlikti babaya onu yaptıran.
Ve en sonunda evlatları için kendini feda eden bir baba gördük ki bu muhteşem bir şeydi ♥️
Kızdığım yerlerden biri ise bu çocuklar neden birbirlerini dinlemiyor ve duymuyordu? Halbuki bir dinleseler bir anlasalar her şey çok farklı olabilirdi.
Ölerek rüyadan uyanacağını zanneden anneye ise bir çift lafım var.
İnsan evlatlarına bunu yapar mı?😱😱😱
Velhasıl kelam bu dizi bana şunu gösterdi ki yaşarken sevdiklerimizin kıymetini bilmeyi onları dinlemeyi ve sevgimizi göstermekten çekinmememiz gerektiğini gösterdi
Korkunun bütün tonlarını görmüş olduğumuz bu dizide kendimizden bir şeyler bulduğumuz aşikar.
Sevgiyle kalın...🎈